Precisiegietwerk van roestvrij staal

Op het gebied van precisiegieten is austenitisch roestvrij staal 304 de meest veelzijdige keuze vanwege de uitgebalanceerde corrosieweerstand, vervormbaarheid en lasbaarheid. Dit wordt toegeschreven aan de stabiele 18-8 chroom-nikkel-austenitische structuur, maar het is gevoelig voor putcorrosie en intergranulaire corrosie in chloridehoudende omgevingen, en de sterkte ervan is relatief laag.

Als verbeterde versie biedt roestvrij staal 316 uitstekende weerstand tegen chloride-ioncorrosie door de toevoeging van molybdeen. De 316L-variant met laag-koolstofgehalte voorkomt verder problemen met lassensitisatie. De opname van edele metalen verhoogt echter de materiaalkosten aanzienlijk, wat een primaire overweging is bij de toepassing ervan.

Voor toepassingen die een uitstekende bewerkbaarheid vereisen, is roestvrij staal 303 een ideale keuze. Het verbetert de bewerkbaarheid door de toevoeging van zwavel of selenium, maar dit verstoort tegelijkertijd de continuïteit van de materiaalmatrix, wat resulteert in een merkbaar lagere corrosieweerstand en taaiheid vergeleken met andere austenitische kwaliteiten.

Martensitisch roestvrij staal 410 kan door warmtebehandeling goede uitgebreide mechanische eigenschappen en een zekere corrosieweerstand bereiken, tegen lagere kosten, dankzij het chroomgehalte van ongeveer 13%. De corrosieweerstand is echter beperkt en de lasbaarheid is slecht, waardoor het vooral geschikt is voor milde omgevingen.

Voor een hogere hardheid bereikt roestvrij staal 420 een uitstekende slijtvastheid en polijstbaarheid door het verhogen van het koolstofgehalte. Het hogere koolstofgehalte verbruikt echter chroom in de matrix, waardoor de corrosieweerstand wordt aangetast en de brosheid toeneemt.

440C vertegenwoordigt de piekhardheid van martensitisch roestvast staal, waarbij het extreem hoge koolstof- en chroomgehalte een uitzonderlijke hardheid na het blussen mogelijk maakt. Dit resulteert echter ook in een zeer slechte corrosieweerstand, hoge brosheid en verhoogde verwerkingsmoeilijkheden en -kosten.